Waarom je jezelf niet opnieuw hoeft uit te vinden
Deze zomer deel ik een reeks van zes reflecties over groei, identiteit, drijfveren en bewuste keuzes. Voor ervaren professionals die voelen dat er iets in beweging is. Niet omdat er iets mis is, maar omdat er ruimte ontstaat om opnieuw te kijken naar wat vandaag echt belangrijk is.
Dit is de vijfde blog. De afgelopen weken ging het over ruimte maken, uitgegroeid zijn, de verbinding met jezelf terugvinden en luisteren naar wat je diep van binnen eigenlijk al weet.
En dan komt vanzelf de vraag: wat nu?
Ik hoor mensen regelmatig zeggen dat ze zichzelf opnieuw moeten uitvinden. Zeker als ze al wat langer werken en voelen dat ze toe zijn aan iets anders.
“Ik weet eigenlijk niet wat mijn volgende stap moet zijn.”
“Ik kan best veel, maar wat past nou echt bij mij?”
Of: “Misschien moet ik wel iets totaal anders gaan doen.”
Ik snap dat gevoel heel goed, maar ik vraag me steeds vaker af of we onszelf eigenlijk wel opnieuw moeten uitvinden. Of is het een kwestie van opnieuw leren kijken naar wat er allang is.
Als ik naar mijn eigen loopbaan kijk, lijkt die op papier misschien niet altijd even logisch. Ik heb in verschillende bedrijven, rollen en omgevingen gewerkt. Ook ken ik alle vormen; van vast dienstverband, ondernemer en als interimmer. Toch zie ik achteraf een heel duidelijke rode draad.
Ik word blij van bouwen. Van iets in beweging krijgen wat vastzit. Van richting geven als die er nog niet helemaal is. Van mensen verbinden en samen iets neerzetten wat er daarvoor nog niet was.
Dat wist ik vroeger helemaal niet zo bewust. Ik deed het gewoon.
En misschien zit daar wel iets belangrijks.
De dingen waar we echt goed in zijn, vinden we zelf vaak heel normaal. Juist omdat ze ons relatief makkelijk afgaan. We zien ze daardoor niet altijd als een bijzondere kwaliteit, laat staan als een richtingaanwijzer voor een volgende stap.
In mijn coaching vind ik het daarom vaak interessanter om eerst terug te kijken dan meteen vooruit.
Niet direct naar vacatures, functietitels of wat een ‘logische’ volgende stap zou zijn. Maar naar de momenten waarop iemand echt goed tot zijn recht kwam.
Wat deed je toen? Wat maakte dat je er zoveel energie van kreeg? Welke rol nam je vanzelf op je? Waar kwamen anderen steeds bij jou voor?
En wat zie je als je niet alleen kijkt naar de functies die je hebt gehad, maar naar de rode draad eronder?
Daar zitten vaak verrassend veel antwoorden.
Het mooie is dat je dan ook veel vrijer kunt gaan denken. Want zodra je jezelf niet meer probeert te vangen in de functietitels die je tot nu toe hebt gehad, ontstaat er ineens veel meer ruimte.
Misschien hoeft je volgende stap helemaal niet op je vorige te lijken. Misschien kan wat jij goed kunt in een totaal andere omgeving, sector of vorm tot zijn recht komen.
Dat is ook waarom ik in coaching graag kijk naar wie iemand is, en niet alleen naar wat iemand heeft gedaan. Je cv vertelt waar je bent geweest. Het vertelt lang niet altijd waar jij het beste tot je recht komt.
Jezelf opnieuw uitvinden betekent voor mij daarom steeds minder dat je iets nieuws moet worden.
Het betekent dat je met nieuwe ogen kijkt naar wat er altijd al in je zat.
Misschien hoef je dus helemaal niet op zoek naar een nieuwe versie van jezelf. Misschien mag je juist steeds scherper krijgen wie je bent, wat je te brengen hebt en in welke omgeving dat het beste tot zijn recht komt.
Reflectie
Kijk eens terug op je eigen loopbaan. Niet naar de functietitels, maar naar de momenten waarop je echt lekker in je vel zat en het gevoel had: hier ben ik goed in.
Wat deed je toen? Welke rol nam je vanzelfsprekend op je? Waarvoor kwamen mensen bij jou?
En als je die momenten naast elkaar legt:
Welke rode draad zie je dan als je terugkijkt op de momenten waarop jij het meest jezelf was?
Misschien zit daar wel veel meer richting in voor je volgende stap dan je denkt.
Ik ben benieuwd wat je ontdekt.
Volgende week: de zesde en laatste blog uit deze zomerreeks.