De gouden kooi van leiderschap: waarom cultuurverandering bovenin begint

Dat gouwe kooitje. De belangrijkste kamer. De bovenste trede van die eindeloze ladder. Die plek is de zogenaamde opdrachtgever voor verbetering, versnelling, meer transparantie en inspiratie. Gelijkheid voor allen en ruimte voor eenieder met een mening of idee. Dat is het devies. Vaak nog een wens en veelal een spannende arena als de bewoners van het kooitje zelf iets moeten. Het deurtje van de kooi blijkt dan wat roestig…

Dus een cultuurprogramma als game changer? Nee, zo werkt dat niet want als we bovenin niet het voortouw nemen. Echt doorvoelen hoe we met elkaar om willen gaan. En dat tot in elke vezel van de aansturingsmechanismen van een organisatie doorvoeren…. Is het kansloos. En bovenin zit een totaal andere generatie dan de generatie die hen gaat opvolgen en die daarna volgt.

Het lijkt een stretch in tijd, maar die is kleiner dan ooit. Tegelijkertijd staan ze lichtjaren van elkaar af. Toekomstige leiders hebben een heel ander beeld van een carrière; daar komt een ladder helemaal niet in voor. Ze ambiëren geen kooi, ze koersen op balans. Ze wensen geen uitzicht op massa’s personeel. Zij meten hun impact op een totaal andere wijze. En daarin helpt technologie ze naar totaal andere hoogste, rijkwijdtes en dieptes. Zij zijn op een hele andere manier bezig met hoe de wereld draait. Met hoe zij daar een steentje aan bij kunnen dragen. Hoe zij zaken bespreekbaar maken en houden. Voor hen geen tapijten en mantels waar onder verstopt kan worden wat er echt toe doet. Zij krijgen mee dat een eigen identiteit niet in een hokje hoeft. Montessori en de eigen wil rules. En wij staan met open armen klaar om ze in een performance managementsysteem en salarishuizen te proppen. Joe!

Als ik kijk naar de professionaliseringstrajecten uit onze praktijk. Dan ligt het succes altijd in handen van de toplaag. Aan de manier waarop zij verandering omarmen en hun bijdrage daarin serieus nemen. De meeste vragen hulp. Gaan gesprekken aan en stellen hun kijk op de zaak ter discussie. Het echte succes wordt behaald door die mensen die als leider het vermogen hebben om zichzelf te omringen met een diversiteit aan generaties. Zij staan er voor open mensen om zich heen te verzamelen (en het daar vervolgens ook mee uit te houden 😉 die laten zien hoe andere generaties kijken. Niet alleen naar de wereld. Dat is makkelijk zo van een afstandje. Maar juist ook naar hen als hun leider. En dan wordt het interessant. Voor deze leiders begon het allemaal met zichzelf de vraag te stellen: werkt t nog, wat ik doe?

Natuurlijk zit er thuis hele gezinnen aan tafel te wachten totdat deze leider ook een vorkje mee komt prikken. Maar het leren van je kinderen blijkt toch een heel ander verhaal. Jammer eigenlijk. Misschien zou een leider die toch de cultuur binnen zijn/ haar organisatie meer aan wil laten sluiten bij de komende generaties, wat minder moeten wisselen van pet: leer van je privé omgeving. Breng in die zin de boel meer in balans. Het een versterkt het ander. En kijk hoe je eigen kijk op dingen bepaald en beïnvloed zijn. Begin bij jou beste leider. Anderen volgen als blijkt dat wat je beloofd ook echt zo is. Want echt zijn is pas inspirerend. En als je daar hulp bij nodig hebt, zijn wij jou busje WD40 wel: weg met die roest, open die deur, uit die kooi!

Al meer dan 15 jaar spreek ik dagelijks mensen die op zoek zijn. Hoe leuk is dat? Want mensen die op zoek zijn, die bewegen. En waar beweging is, is vernieuwing, is reflectie en is altijd weer een nieuwe vorm. We vragen ons af: werkt t? Werkt t wat we doen, hoe we het doen met wie we het doen? Werkt t? Een simpele vraag vol magie.